Rozdział 95

Widziałam wściekłość i ból w jego oczach. Człowiek, któremu kiedyś uratował życie, teraz chce jego śmierci. Harry nie był w stanie powiedzieć słowa więc zabrałam mu telefon i rozłączyłam się.
-Harry?-zapytałam niepewnie
-On zna niemal każdy mój sekret. Zna moje słabe punkty.
-Nie osłabią nas-powiedziałam biorąc jego twarz w ręce
-A jeśli nas znajdą? Co wtedy?
-Nie znajdą. Nie wpadną żeby nas tu szukać.
-Dziękuje ci Zu
-Za co?
-Za to, że jesteś, że mimo tego ile ze mną przeszłaś, nadal tu jesteś-powtarza
Usiadłam bliżej niego i położyłam głowę na jego kolanach. Czułam jak gładzi moje włosy. Nie wiem czemu, ale tak bardzo brakowało mi jego dotyku. Codziennie gdy byłam w Miami patrzyłam w niebo i mówiłam "on też na nie patrzy". Wtedy tak powtórnie chciałam go mieć przy sobie. Móc mówić mu jak bardzo go kocham i słyszeć te słowa z jego ust. Móc całować go bez żadnych okazji i przytulać się go tylko bym chciała. Teraz mam go tutaj, ale i tak czuje ten ucisk w sercu. Nadal czuję się jakby był gdzieś daleko. Czemu? Czemu nie umiem poczuć ciepła,którym mnie darzy? A może czuje, tylko, że po pobycie w Stanach wyobrażałam je sobie inaczej...mocniej i teraz prawie nie wiem, że jest?
-Harry kochasz mnie, prawda?
Zmieszanie na jego twarzy wzięło górę. Wiedział, że dobrze, że znam odpowiedź.
-Jasne, że tak-powiedział odgarniając niesforne pasma włosów z twarzy-czemu pytasz?
-A nie nic
-Znam cię. Powiedz o co chodzi?
-Czasem przeraża mnie moje życie. Wpakowałam się w największe gówno jakie mogłam.
-Ale inaczej nie poznałabyś mnie
-No właśnie. Harry dla....dlaczego się we mnie zakochałeś?
-Mówiłem ci już kiedyś
-No tak, ale przecież było tyle innych dziewczyn
-Stwierdziłem, że potrzebujemy siebie nawzajem
-A twoje zmiany? Czemu nikt inny nie był w stanie cię zmienić? Nawet Lou?
-Zawsze gdy ktoś mówił o miłości i szczęśliwym życiu wyśmiewałem go. Nigdy nie sądziłem, że się zakocham...a jednak. Nie planowałem tego. To, że wtedy znalazłem się w parku to kompletny przypadek. 

Nigdy tamtędy nie chodziłem. Jednak tamtego dnia poszedłem.
-Przypadek lub przeznaczenie-powiedziałam cicho

-Właśnie. Tylko ty byłaś w stanie namieszać mi w głowie tak bardzo, że postanowiłem się zmienić. Nikomu nigdy się to nie udało.
-Ha...Harry?
-Tak?
-Ile osób próbowało cię zmienić?
-Słucham?
-Nie ważne-zrezygnowałam. Nie zapytam go o to wprost
-Chcesz wiedzieć ile miałem dziewczyn przed tobą? -poszło łatwiej niż myślałam
Pokiwałam niepewnie głową a Harry lekko mnie przekręcił. Teraz leżałam wpatrując się w jego oczy. Jesteśmy razem tyle lat a ja nigdy o to nie pytałam. Hazz też nie był zbytnio zaciekawiony moim życiem towarzyskim.
Pogłaskał mój policzek i pocałował w nos. 

-Przed tobą miałem wiele partnerek, ale dziewczyn tylko trzy, lecz one już nie są dla mnie ważne. To dla ciebie mogę w samych bokserkach wbiec na wierze Eiffla i krzyczeć jak bardzo cię kocham-zaśmiałam się-to z tobą ucieknę na koniec świata. To dla ciebie oddam życie
Z moich oczy wypłynęły łzy. Drobne słone łzy, które Harry od razu wytarł. Czemu płaczę? Nie wiem. Może dlatego, że jestem sensem życia osoby, którą kocham, a może dlatego, że Harry jest w stanie oddać za mnie życie.
-A ty? Ilu miałaś chłopaków?
-Tylko Chris'a. No i jak miałam jakiś 14 lat miałam kolegę, ale to nie był mój prawdziwy chłopak.
-Wyobrażasz sobie nasze życie gdyby nasi rodzicie żyli? Gdybyś wtedy nie uciekła? Gdybym nie poszedł do tego parku?
-Nie byłoby nas tutaj. Być może nigdy byśmy się nawet nie zobaczyli.
-Czy tylko ja nie mogę uwierzyć w nasze szczęście? Nie chodzi teraz o MoC i GS tylko o nas-zapytał
-Do mnie też nie dochodzi, że związałam się z kimś przed kim zawsze ostrzegali mnie rodzice i ciocia-zaśmiał się i przygryzł płatek mojego lewego ucha i położył się obok obejmując mnie ramieniem.
To była naprawdę szczera rozmowa. Nie okłamał mnie. Wiem to. Poznaje po jego oczach gdy kłamie. Dlatego kazał mi w nie patrzeć. 

~*~

Lecimy w dół. Coraz szybciej i szybciej. Spoglądam za okno. Po obu stronach samolotu widzę ogień. Tak bardzo rażący i groźny. Dłonią szukam ręki Harry'ego. Przecież jeszcze chwilę temu tu siedział a teraz go nie ma. Rozglądam się dookoła. Phoebe...jej również brak. Zostałam sama, całkiem sama. Płomienie przedzierają się do środka parząc mi skórę. Niech to się skończy, powtarzam.
-Zoe-usłyszałam głos z tyłu głowy. Harry, to on. Rozglądam się, ale go nie ma. Krzyki nasilają się a ja czuję się niczym kanarem w klatce. Uwięziona we własne podświadomości. Zakrywam rękoma twarz by ochronić ją przed palącym żarem. Nagle uderzamy w ziemie z takim impetem, że zastanawiam się jakim cudem ja jeszcze żyje.
-Zoe!-słyszę wyraźniej
Nagle poczułam szarpnięcie za ramię i otworzyłam oczy. Nad sobą zobaczyłam przerażoną twarz Harry'ego. Nie czekając ani chwili przytuliłam go tak mocna jakbym bała się, że zaraz wyśliźnie mi się i zniknie.
-Wszystko dobrze?-zapytał
Musiałam przysnąć, bo za oknem było piękne zimowe popołudnie.
-Tak-powiedziałam drżącym głosem zaciskając pięść na koszule loczka
-Co ci się śniło?
-Że byłam w samolocie. Leciałam w dół, wszystko płonęło a ciebie...ciebie nie było. Byłam sama. Zdana tylko na siebie.
Widziałem przejecie w jego oczach. Wiem, że nigdy by do tego nie dopuścił. Ratowałby mnie do ostatniego tchnienia.
-Ale teraz już jestem i nigdzie się nie wybieram. Nie dam cię skrzywdzić

-----------------------------------------------------------------------------------

Wiem, że krótki, ale tak chciałam by wyglądał rozdział i nie chciałam toczyć akcji dalej...chyba dobrze to napisałam xD dobra mniejsza z tym. OFICJALNIE OTWIERAM 4 I OSTATNI SEZON IT'S JUST A SCAR.  Mój nowy blog będzie nosił tytuł "Oblivion" (tłum. Zapomnienie) i też będzie z Harry'm